[:en]
MEDIA RELEASE
Four years of misrule and the fate of future generations in this country
Sri Lanka faces three major dangers as we complete four years since the change of government on 9 January 2015. The first among them is the danger of the economy collapsing at any moment. In the past four years, the UNP led government has borrowed the equivalent of 50% of the total national debt that was outstanding as at the end of December 2014 from the loans taken in the six decades after gaining independence in February 1948. Even though the UNP claims to be taking loans to repay the loans taken by my government, if debt was being incurred only to pay off previous debts, the total outstanding debt in the country cannot increase. What has happened however is that while the total outstanding debt as at the end of 2014 has remained as it is, a sum equivalent to more than 50% of that total has been added on to the national debt in the past four years.
When we ruled the country between 2006 and 2014, there was a major war in the country in the first few years. We had to face a world food crisis in the middle of that in 2007. Between 2008 and 2009 came the worst global recession since the 1930s. Between 2006 and 2014, crude oil prices went up continuously in an unprecedented manner touching 140 USD per barrel. Despite all those challenges, in the entire nine years between 2006 and 2014, the Rupee depreciated by only Rs. 28 to the US Dollar. However over the past four years, without any of the crises that we had to face, the Rupee has depreciated by Rs. 53 to the US Dollar. The average growth rate of 7.4% that we maintained has plummetted to below 3%. Even though the President realised the danger of what was happening and tried to hold a general election and hand the running of the country back to us, that did not succeed. We are now in a situation where no one knows what will happen to the economy in the comming weeks and months.
The next danger we face is that of the entire governmental mechanism breaking down due to the 19th Amendment. Under the provisions of the 19th Amendment, Parliament cannot be dissolved under any circumstances, even in the event of a government repeatedly losing votes on the budget, the statement of government policy or no confidence motions. A parliament is a gathering of individuals and organisations with their own views, needs and ambitions. Over the centuries, the parliamentary system evolved certain mechanisms to retain these individuals and organisations within a framework that will enable a government to function in the country. If differences emerge with a parliamentary ruling party to the extent that it disrupts governance, the power to call a general election and allow the people to elect a new government was one of the corner stones of the parliamentary system. Since it is now no longer possible to go before the people when necessary, the capacity of the governing party to retain its MPs and colation partners within a certain framework has been seriously impaired.
The parliamentary dissolutions that took place in this country in 1952, 1959, 1964 and 2001 were due to turbulence within the ruling parties and coalitions of the time. Before long, it will become clear to everyone how inimical it is to a country to block the ability to call a general election when necessary. The main criticism made against the 1978 Constitution from the very beginning was that in the event where the parliamentary majority goes to a political party other than the party of the President, the system could face a situation of gridlock. The precedent that was created in this regard after the general elections of 1994 and 2001 was that in the event where the President calls a general election which is won by a different political party, the President would submit to the people’s mandate, take a step back and hand over the running of the country completely to the Prime Minister and the Cabinet appointed from within Parliament. That however, is no longer possible today.
Even though the President is now prohibited from calling a general election to seek the people’s mandate, the 19th Amendment itself has placed the responsibility of forming governments with the MPs in Parliament and taking the country forward entirely on the same President. The President continues to be the head of government and the head of the Cabinet. The President will also be responsible for everything done by such a government. The President now cannot call elections to test public opinion and take a back seat if the people’s mandate goes against him. After the 2018 local government election, the whole country knows that the UNP does not have the people’s mandate and that they have been avoiding holding elections for that very reason. In such circumstances, it will be impossible for the President to hand over the running of the country to the UNP and take a back seat. Because of the irrational provisions of the 19th Amendment, there is a clear danger of a breakdown in the governmental mechanism of the country.
The third danger facing the country is the proposed new draft constitution which is to be presented to the Constitutional Assembly. Through this draft constitution, the government seeks to divide the country into nine semi-independent federal units. The powers wielded by the central government today, are to be devolved to the provinces. Each province is to have a separate police force. Provisions have been introduced to weaken the central Parliament and the legal framework in such a manner as to make it impossible for the central government to respond adequately to an emergency in order to safeguard the peace and integrity of the country. This draft constitution has been prepared by the same persons who drafted the completely confused 19th Amendment.
The same parties that drafted this proposed new constitution introduced a new elections system for the local government bodies and provincial councils in 2017. Today, the every people who enthusiastically voted for that new elections system say that no election in the future should be held according to that new system. If the new constitution drafted by the same people is passed, Sri Lanka as we know it, will cease to exist. We now hear that attempts are being made to buy MPs to get this new constitution passed. Thus, Sri Lanka now is confronted with three deadly dangers. In these circumstances, I wish to draw the attention of the people to the fact that the only political force capable of preventing these dangers from becoming a reality is the opposition alliance that I lead, which has an established track record of having overcome even challenges deemed impossible, in the service of this country.
Mahinda Rajapaksa
Leader of the Opposition – 9 January 2019
ПРЕСС-РЕЛИЗ
Четыре года плохого правления и судьба будущих поколений в этой стране
Шри-Ланка сталкивается с тремя серьезными опасностями, поскольку мы заканчиваем четыре года после смены правительства 9 января 2015 года. Первым из них является опасность коллапса экономики в любой момент. За последние четыре года правительство, возглавляемое ОНП, заняло сумму, эквивалентную 50% от общего государственного долга, который был непогашен на конец декабря 2014 года, из ссуд, взятых в течение шести десятилетий после обретения независимости в феврале 1948 года. УНП утверждает, что берет займы для погашения займов, взятых моим правительством, если задолженность возникла только для погашения предыдущих долгов, общий непогашенный долг в стране не может увеличиться. Однако произошло то, что, хотя общий непогашенный долг на конец 2014 года остался таким, как есть, сумма, эквивалентная более чем 50% этой суммы, была добавлена к государственному долгу за последние четыре года.
Когда мы правили страной в период между 2006 и 2014 годами, в первые несколько лет в стране шла большая война. В середине 2007 года нам пришлось столкнуться с мировым продовольственным кризисом. Между 2008 и 2009 годами наступил худший глобальный экономический спад с 1930-х годов. В период с 2006 по 2014 год цены на сырую нефть непрерывно росли беспрецедентным образом, достигая 140 долларов за баррель. Несмотря на все эти проблемы, за все девять лет, между 2006 и 2014 годами, рупия обесценилась только на рупии. 28 к доллару США. Однако за последние четыре года, без каких-либо кризисов, с которыми нам пришлось столкнуться, рупия обесценилась по отношению к рупиям. 53 к доллару США. Средний темп роста в 7,4%, который мы сохранили, упал до уровня ниже 3%. Несмотря на то, что президент осознал опасность происходящего и попытался провести всеобщие выборы и вернуть управление страной нам, это не удалось. Сейчас мы находимся в ситуации, когда никто не знает, что будет с экономикой в ближайшие недели и месяцы.
Следующая опасность, с которой мы сталкиваемся, – это опасность разрушения всего правительственного механизма из-за 19-й поправки. Согласно положениям 19-й Поправки, Парламент не может быть распущен ни при каких обстоятельствах, даже в случае, если правительство неоднократно теряет голоса по бюджету, утверждает политику правительства или не заявляет о доверии. Парламент – это собрание людей и организаций со своими взглядами, потребностями и амбициями. На протяжении веков парламентская система выработала определенные механизмы для удержания этих лиц и организаций в рамках, которые позволят правительству функционировать в стране. Если с парламентской правящей партией возникают разногласия в той мере, в которой это нарушает управление, право назначать всеобщие выборы и позволять народу выбирать новое правительство было одним из краеугольных камней парламентской системы. Поскольку теперь больше нет возможности опередить людей, когда это необходимо, способность правящей партии сохранить своих членов парламента и партнеров по сбору в определенных рамках серьезно подорвана.
Роспуск парламента, имевший место в этой стране в 1952, 1959, 1964 и 2001 годах, был вызван турбулентностью внутри правящих партий и коалиций того времени. Вскоре всем станет ясно, насколько враждебно для страны блокировать возможность созывать всеобщие выборы в случае необходимости. Основная критика, высказанная против Конституции 1978 года с самого начала, заключалась в том, что в случае, когда парламентское большинство переходит к какой-либо другой политической партии, кроме партии президента, система может оказаться в тупике. Прецедент, который был создан в этом отношении после всеобщих выборов 1994 и 2001 годов, заключался в том, что в случае, когда президент назначает всеобщие выборы, на которых победит другая политическая партия, президент подчиняется мандату народа, делает шаг назад. и полностью передать управление страной премьер-министру и правительству, назначенному из парламента. Однако сегодня это уже невозможно.
Несмотря на то, что президенту сейчас запрещено созывать всеобщие выборы для получения мандата народа, сама 19-я Поправка возложила ответственность за формирование правительств с депутатами парламента и на то, чтобы полностью продвигать страну вперед к тому же президенту. Президент продолжает оставаться главой правительства и главой Кабинета министров. Президент также будет нести ответственность за все, что сделано таким правительством. Президент теперь не может назначать выборы для проверки общественного мнения и отойти на второй план, если мандат народа идет против него. После выборов в местные органы власти в 2018 году вся страна знает, что у ОНП нет мандата народа и что они избегают проведения выборов именно по этой причине. В таких обстоятельствах президенту будет невозможно передать управление страной в ОНП и отойти на задний план. Из-за иррациональных положений 19-й поправки существует явная опасность срыва правительственного механизма страны.
Третьей опасностью, с которой сталкивается страна, является предлагаемый новый проект конституции, который должен быть представлен Конституционному собранию. Посредством этого проекта конституции правительство стремится разделить страну на девять полунезависимых федеральных единиц. Полномочия, которыми обладает центральное правительство сегодня, должны быть переданы провинциям. В каждой провинции должна быть отдельная полиция. Введены положения, направленные на ослабление центрального парламента и правовых рамок таким образом, чтобы центральное правительство не могло адекватно реагировать на чрезвычайные ситуации в целях обеспечения мира и целостности страны. Этот проект конституции был подготовлен теми же лицами, которые составили совершенно запутанную 19-ю поправку.
Те же партии, которые разработали эту предлагаемую новую конституцию, в 2017 году ввели новую систему выборов в органы местного самоуправления и советы провинций. Сегодня все люди, которые с энтузиазмом проголосовали за эту новую систему выборов, говорят, что в будущем не следует проводить никаких выборов в соответствии с эта новая система. Если будет принята новая конституция, разработанная теми же людьми, Шри-Ланка, как мы ее знаем, прекратит свое существование. Теперь мы слышим, что предпринимаются попытки купить членов парламента для принятия этой новой конституции. Таким образом, Шри-Ланка в настоящее время сталкивается с тремя смертельными опасностями. В этих обстоятельствах я хотел бы обратить внимание людей на тот факт, что единственная политическая сила, способная предотвратить превращение этих опасностей в реальность, – это оппозиционный альянс, который я возглавляю и который имеет давнюю историю преодоления даже проблем, которые считаются невозможно, на службе у этой страны.
Махинда Раджапакса
Лидер оппозиции – 9 января 2019 года
මාධ්ය නිවේදනය
සිව් වසරක අවපාලනය හා මතු පරපුරට රටක් අහිමි වීමේ අවදානම
2015 ජනවාරි 9 වනදා ආණ්ඩු වෙනසින් පසු අවුරුදු හතරක් ගතවෙන මේ මොහොතේ ශ්රී ලංකාව රටක් හැටියට තුන් බියකට ගොදුරු වී සිටී. ඉන් පළමුවැන්න ආර්ථිකය කුමණ මොහොතක හෝ දරුණු බිඳවැටීමකට ලක් වීමේ අවදානමයි. මේ රට නිදහස ලැබූ 1948 පෙබරවාරි මස සිට 2014 දෙසැම්බර් මස අවසානය දක්වා ගතවුණු අවුරුදු 60 කට වැඩි කාලය තුළ විවිධ ආණ්ඩු ලබාගෙන ගෙවීමට ඉතිරි වී තිබුණු මුලු ණය ප්රමාණය මෙන් 50%කට වඩා මුදලක් වත්මන් එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව ගතවුණු අවුරුදු හතර ඇතුළත පමණක් ලබාගෙන ඇත. එජාප ආණ්ඩුව ණය ගන්නෙ අපේ ආණ්ඩුව ගත් ණය ගෙවීමට යැයි කීවද, ගත් ණය ගෙවීමට පමණක් ණය ගත්තේ නම්, 2015න් පසු සමස්ථ ණය ප්රමාණය වැඩි වීමට නොහැක. නමුත් කලින් ආණ්ඩු ගත් ණය එලෙසම තිබියදී ලංකාවේ මුලු ණය ප්රමාණය පසුගිය අවුරුදු හතර ඇතුළත 50%කින් වැඩි වී තිබේ.
2006-2014 අතර අපි රට පාලනය කළ සමයේ මුල් අවුරුදු කිහිපය තුළ රටේ දරුණු යුද්ධයක් පැවතුනි. එයත් සමඟ 2007 ලෝක ආහාර අර්බුදය ඇති විය. 2008-2009 කාලයේ දී 1930 ගණන් වලින් පසු ලෝකයේ ඇති වූ දරුණුම ආර්ථීක අවපාතය අපිට අත් විදීමට සිදුවිය. එපමණක්ද නොව 2006 – 2014 කාලයේදී ඉතිහාසයේ පෙර නොවු විරූ ආකාරයට බැරලය ඩොලර් 140 දක්වා එකදිගටම දරුණු ලෙස තෙල් මිලද ඉහල ගියේය. ඒ සියලුම කලබැගෑනි මැදින් වුවත් 2006 – 2014 අතර මුලු අවුරුදු නවය පුරාම රුපියල ඩොලරයට සාපේක්ෂව අවප්රමාණය වූයේ රුපියල් 28 කින් පමණි. නමුත් පසුගිය අවුරුදු හතර ඇතුළත පෙර කී ආකාරයේ කිසිම අර්බුදයක් නැතුවත් අපේ මුදල් ඒකකය රුපියල් 53කින් අවප්රමාණය වී ඇත. අපේ කාලේ තිබුණු 7.4% ක සාමාන්ය වර්ධන වේගය අද 3% ටත් පහල තැනකට වැටී ඇත. ජනාධිපතිතුමා තත්වය අවබෝධ කරගෙන මහ මැතිවරණයක් පවත්වා නැවත රට අපට භාරදීමට උත්සාහයක් දැරුවද ඒ උත්සාහය සාර්ථක වුයේ නැත. අපි අද සිටින්නේ ඊළඟ සතියේ, ඊළඟ මාසයේ, ආර්ථිකයට කුමක් වේදැයි නොදන්නා තත්වයකය.
අපි මුහුණ දී සිටින ඊළඟ බිය වන්නේ, 19 වෙනි ව්යවස්ථා සංශෝධනය නිසා මුලු පාලන තන්ත්රයම බිඳ වැටීමේ අවදානමයි. 19 වන සංශෝධනය නිසා, ආණ්ඩුවක් අයවැය හෝ රාජාසන කතාව පැරදුනත්, විශ්වාස භංග යෝජනාවකින් පැරදුනත් මොනම හේතුවකටවත් අවුරුදු හතරහමාරක් යන තෙක් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට නොහැක. පාර්ලිමේන්තුවක් යනු විවිධ මතිමතාන්තර, පුද්ගලික උවමනා එපාකම් සහිත සංවිධාන හා පුද්ගලයන් සමූහයකි. පාර්ලිමේන්තු ක්රමය ශතවර්ෂ ගණනාවක් තිස්සෙ පරිණාමය වූයේ එවන් පිරිසක් යම්කිසි රාමුවක් තුළ රඳවාගෙන පාලනයක් ගෙන යෑමට හැකි වෙන ආකාරයටය. රටේ පාලනයට බලපෑමක් ඇති වෙන තැනට පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩු පක්ෂයක් තුළ මත ගැටුම් ඇති වුවහොත් මැතිවරණයක් කැඳවා ජනතා අභිමතය පරිදි නව පාලනයක් පත් කරගැනීමට ඉඩ හැරීම පාර්ලිමේන්තු ක්රමයේ ප්රධානම අංගයක් විය. අවශ්ය අවස්ථාවල ජනතාව ඉදිරියට යෑමේ ක්රමවේදය දැන් අහුරා තිබෙන නිසා ආණ්ඩු පක්ෂයට තමන්ගෙම මන්ත්රීවරුන් හා සභාග දේශපාලන පක්ෂ යම් රාමුවක් තුළ රඳවාගෙන කටයුතු කිරීමේ හැකියාව හීන වී ඇත.
අපේ රටේ 1952, 1959, 1964, 2001 පාර්ලිමේන්තු විසුරුවීම් සිද්ධ වූයේ පාලක පක්ෂය තුළ ඇතිවූ ගැටුම් විසඳීමටය. අවශ්ය අවස්ථාවක පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් කැඳවා ජනවරම උරගා බැලීමට ඇති අවකාශය ඇහිරීම රටකට කෙතරම් අහිතකර දැයි ඉදිරියේදී කාටත් පෙනෙනු ඇත. 1978 ව්යවස්ථාව ගැන මූලාරම්භයේ සිටම තිබුණු ප්රධානම විවේචනය වූයේ, ජනාධිපතිවරයා එක් දේශපාලන පක්ෂයකින් පත් වි සිටින අතර පාර්ලිමේන්තු බහුතරය තවත් පක්ෂයකට ගියහොත්, රටේ පාලනය අවුල් වෙන බවයි. මේ තත්වය මඟහැරීමට 1994 දීත්, 2001 දීත් ඇතිවූ පූර්වාදර්ශය වූයේ, බලයේ සිටින ජනාධිපතිවරයෙක් මහ මැතිවරණයක් කැඳවා, යම් හෙයකින් ඔහුට විරුද්ධ දේශපාලන පක්ෂයක් පාර්ලිමේන්තුවේ බලය දිනාගතහොත්, ඒ ආසන්න ජනමතයට ගරු කර රටේ පාලන බලය සම්පූර්ණයෙන්ම පාර්ලිමේන්තුවෙන් පත්වෙන අගමැතිවරයාට හා කැබිනට් මණ්ඩලයට භාර දී ජනාධිපතිවරයා පසෙකට වී සිටීමයි. අද එවැන්නක් කළ නොහැක.
මහ මැතිවරණයක් කැඳවා ජනවරම උරගා බැලීම ජනාධිපතිවරයාට තහනම් වුවත්, පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්රීවරුන් සමඟ ආණ්ඩු පිහිටුවමින් රට ඉදිරියට ගෙන යෑමේ සම්පූර්ණ වගකීම 19 වන සංශෝධනය විසින්ම පවරා ඇත්තේ එම ජනාධිපතිවරයාටමය. ආණ්ඩුවේ ප්රධානියාත්, කැබිනට් මණ්ඩලයේ ප්රධානියාත්, වන්නේ ජනාධිපතිවරයාමය. එවන් ආණ්ඩුවක් කරන සෑම දේකටම ජනාධිපතිවරයාටද වගකීමට සිදුවේ. කලින් මෙන් ජනවරම ඇත්තේ කාටදැයි උරගා බැලීමට නොහැකි නිසා ආසන්න ජනවරමට ගරුකොට ජනාධිපතිට පාලනයෙන් අයින් වී සිටීමටද දැන් නොහැක. 2018 පලාත් පාලන ඡන්දයෙන් පසු, එජාපයට ජනවරමක් නොමැති බවත්, ඔවුන් දිගින් දිගටම මැතිවරණ පැවැත්වීම මඟහරිමින් සිටින්නේ ඒ නිසාම බවත් මුලු රටම දනී. එවන් තත්වයක් යටතේ, ජනාධිපතිතුමාට එජාපයට රට භාරදී පසෙකට වී සිටීමට කොහෙත්තම නොහැක. 19 වෙනි සංශෝධනයෙන් ඇතිකර තිබෙන මේ විකෘතිය නිසා රටේ පාලන තන්ත්රය සම්පූර්ණයෙන්ම අවුල් වීමේ අවදානමක් ඇත.
අපේ රට ඉදිරියේ ඇති තුන්වෙනි බිය වන්නේ ව්යවස්ථා සම්පාදක මණ්ඩලයට ඉදිරිපත්කිරීමට නියමිත රට බෙදන ව්යවස්ථාවයි. ආණ්ඩුව එමඟින් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ස්වාධීන රාජ්යයන් වලට සමාන බලතල සහිත ෆෙඩරල් ඒකක නවයකට ලංකාව කැඩිමය. අද මධ්යයම ආණ්ඩුව සතු සියලුම බලතල ඒ ඒ පලාත් වලට බෙදා දීමට නියමිතය. මේ හැම පලාතකටම වෙනම පොලීසියකුත් ඇති කිරීමට නියමිතය. හදිසි අවස්ථාවකදීවත්, මධ්යම ආණ්ඩුවට රටේ සාමය හා ඒකාග්රතාවය පවත්වාගෙන යෑමට ක්රියාමාර්ග ගැනීමට නොහැකි වෙන තරමට මධ්යම පාර්ලිමේන්තුවත්, නීති පද්ධතියත් බෙලහීන කිරීමට එමඟින් ප්රතිපාදන කෙටුම්පත් කර ඇත. මෙම නව ව්යවස්ථාව කෙටුම්පත් කර ඇත්තේද 19 වෙනි සංශෝධනය කෙටුම්පත් කර මුලු රටම අවුල් ජාලාවක් බවට පත් කළ අයමය.
මේ නව ව්යවස්ථා කෙටුම්පත සකස් කළ පාර්ශවයම 2017දී පලාත් පාලන හා පලාත් සභා වලට අලුත් මැතිවරණ ක්රමයක් හඳුන්වා දුන්නේය. ඒ අලුත් මැතිවරණ ක්රමය ගෙන ඒමට උඩ පැනගෙන කටයුතු කරපු අයම දැන් කියන්නේ ඒ ක්රමයට නම් ඉදිරියේ මොනම ඡන්දයක්වත් පවත්වන්න එපා කියලාය. මේ පිරිසම හැඳු අලුත් ව්යවස්ථාව සම්මත වුවහොත් රටක් හැටියට ශ්රී ලංකාවේ පැවැත්ම අවසන් වෙනු ඇත. අපට ආරංචි වෙන ආකාරයට, මේ ව්යවස්ථා කෙටුම්පත සම්මත කර ගැනීමට මන්ත්රීවරුන් මිලදී ගැනීමේ ව්යාපෘතියක් නැවත ආරම්භ වී ඇත. ඒ අනුව ශ්රී ලංකාව අද මරණ තුනකට මැදි වී සිටි. මෙම තුන් බියෙන් රට ගලවා ගැනීමට හැකියාව ඇත්තේ මීට කලින්ද ජයගත නොහැකි යැයි කියූ අභියෝග ජයගෙන ප්රත්යක්ෂ ප්රතිඵල පෙන්වා ඇති මගේ නායකත්වය යටතේ ඇති විපක්ෂයේ දේශපාලන සන්ධානයට පමණක් බව මේ අවස්ථාවේදී සිහිපත් කර සිටීමට කැමැත්තෙමි.
මහින්ද රාජපක්ෂ
විපක්ෂ නායක -2019 ජනවාරි 9
